Πως μπο­ρεί κά­ποιος να δώ­σει ένα όνο­μα σε κά­τι που νο­μί­ζει ότι δεν υπάρ­χει; Τι κοι­νό μπο­ρεί να έχουν ένας αρ­γα­λειός και μια ανα­σκα­φή εκτός από το γε­γο­νός ότι και οι δύο λέ­ξεις αρ­χί­ζουν από Άλ­φα; Τι μπο­ρεί να δι­δά­ξει η "Διά­πλα­ση των Παί­δων" του Ξε­νό­που­λου σε μια Μά­να που δεν γέν­νη­σε πο­τέ; Και πό­σο εί­ναι εφι­κτό ένα Πυ­ρο­βο­λι­σμός να προ­κα­λέ­σει το τέ­λος μιας γέν­νη­σης και την αρ­χή μιας άλ­λης στην ίδια πά­ντα ζωή; Ένα Με­σο­κα­λό­και­ρο του και­νούρ­γιου αιώ­να, μια νέα γυ­ναί­κα που ξέ­χα­σε το όνο­μά της και ένα νε­κρό σώ­μα που όσο ζού­σε το φώ­να­ζαν Ρά­τεν­σκα θα δι­η­γη­θούν τη δι­κή τους ιστο­ρία, περ­πα­τώ­ντας πά­νω στα ξε­χα­σμέ­να γέ­λια πα­λιών σκε­λε­τών. Μια ιστο­ρία Αγά­πης και Μί­σους, ζω­ών πε­ρι­στρε­φό­με­νων η μία μέ­σα στην άλ­λη, με τους τό­νους, τα κόμ­μα­τα και τις τε­λεί­ες τους, όλα τα σύμ­βο­λα μιας γή­ι­νης γρα­φής. Θα πουν μια ιστο­ρία που αρ­χί­ζει με Πι και τε­λειώ­νει με Πι, κι ας εί­ναι το σύμ­βο­λο του τέ­λους το Ωμέ­γα.

"Το δεύ­τε­ρο γράμ­μα, αυ­τό που έγρα­ψε ο Ρά­τεν­σκα στην αστυ­νο­μία, το έδω­σε σε ένα κα­κό­μοι­ρο λα­χειο­πώ­λη, νέο μα μί­ζε­ρο, Λευ­τέ­ρη τον λέ­νε, με την εντο­λή να το πα­ρα­δώ­σει στην Αστυ­νο­μία σή­με­ρα κα­τά τις πέ­ντε. Του έδω­σε ένα δε­κά­ευ­ρω πριν την πα­ρά­δο­ση και θα του έδι­νε ένα άλ­λο με­τά. Ο καη­μέ­νος ο Λευ­τέ­ρης, το γράμ­μα θα το έχει δώ­σει ήδη και τώ­ρα θα βρί­σκε­ται έξω από το σπί­τι του Ρά­τεν­σκα, ανα­ζη­τώ­ντας έκ­πλη­κτος το δε­κά­ευ­ρώ του ανά­με­σα στα γα­ρύ­φαλ­λα που θα στο­λί­ζουν το φέ­ρε­τρο. Πο­λύ λυ­πά­μαι! Νοιώ­θω ότι εγώ χρω­στώ αυ­τά τα χρή­μα­τα. Ίσως κά­πο­τε κα­τα­φέ­ρω να του το ξε­πλη­ρώ­σω".